itoku

อาลัยรัก

ในที่สุด ก็ถึงวันนี้นะคะลุงแดน อาลัยรักครั้งสุดท้าย ท่านจะอยู่ในหัวใจเราตลอดไป....จากลูกน้องยัยขี้แย

edit @ 8 Feb 2009 21:29:51 by kao

เรื่องดีที่สุดและร้ายที่สุดในอาทิตย์เดียว

          ใครฟังชื่อเอ็นทรี่นี้คงงงกันไปตามกันนะ....เฮ้อ...แต่ก้อไม่ได้โกหกเลยแม้แต่คำเดียว...บทเรียนนี้มันสอนว่าชีวิตนี้ไม่แน่นอนจิงๆ

           วันจันทร์          เป็นวันที่สดใสรองลงมาจากวันศุกร์ที่ได้รู้ตัวว่าตัวเองมีงานทำสะทีหลังจากรอมานานเป็นเดือนว่าเมื่อไหร่คำสั่งรับราชการจะออก....วันนี้เป็นวันรายงานตัวที่รอมานาน....สนุกมากเลย....ได้ทำอะไรเยอะแยะไปหมด หยั่งเขียนประวัติ ถ่ายรูป ได้ใส่ชุดเท่ๆ ได้ทำงานกับลุงแดน...บุคคลที่นับถือที่สุด ท่านเป็นคนให้งานที่นี่...ท่านเป็นข้าราชการที่ดีที่สุดในชีวิตที่ชั้นเคยเจอมา....หวังไว้ว่า....เร็วๆนี้เราคงได้ทำงานด้วยกัน...ให้ท่านติดยศให้....รอฝึกเป็นทหารก่อนนะคะ...นู๋จะรอ....

          วันอังคาร          เป็นวันที่ดีไม่น้อยเลย...เป็นวันที่แฟนรับปริญญา....เราเตรียมไปกันแต่เช้า เพราะวันนี้เป็นวันที่แฟนได้รับปริญญาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 1 ซึ่งเราอยู่กันคนละมหาลัย...(เก่งกว่าหลายขุม) ถ้าตัวเองไม่หลงดีมาสะ....เกียรตินิยมเราก้อคงได้มา....และเรายังได้พบพ่อแม่เค้าครั้งแรก....ทำให้เราตื่นเต้นมากมาย....ได้พบปะกับญาติ เพื่อน พี่น้อง ทุกคนให้การต้อนรับดีมากๆเลย....เป็นอีกวันที่มีความสุข....

          วันพุธ               เฮ้อ....มันก้อเป็นวันที่ดีอีกวัน....สดชื่น....หลังจากความปลื้มใจที่หลงเหลืออยู่....แต่ก้อยังคงค้างคาใจในการทำงานว่าตนเองจะอยู่หน่วยไหน (ปลื้มใจนิดๆน๊า....มีคนแย่งให้ไปทำงาน) เป็นวันที่อึมครึมตลอดการทำงาน....แต่อย่างว่าแหละ อะไรก้อสดชื่นและตื่นเต้นนะ....การทำงานวันแรกเนี่ย.....

          วันพฤหัสบดี      แล้วก้อเป็นวันที่สดชื่นอีกวัน....ได้เห็นตัวเองมีชีวิตที่มั่นคงอีกหน่อย....มีความรักที่พัฒนาขึ้น เราได้เที่ยวกับแฟนได้ตลอดเวลา.....อย่างน้ออยก้อวันหยุดนี่นะ....ทำไมเราเริ่มมองเห็นชีวิตที่เป็นดั่งฝัน....ถึงแม้ยังคาใจเรื่องหน่วยงานที่ทำงานก้อตาม

          วันศุกร์              ตื่นเช้ามาอย่างสดใส....วันนี้ก้อเป็นอีกวัน....ที่เริ่มต้นทำงานวันเดียว....เพื่อจะหยุดอีก 2 วัน....เป็นอาทิตย์ที่สบายมากเลย....วันนี้ต้องไปรายงานตัวกับทางหน่วยที่สังกัดอยู่.....พอถึงบ่ายวันนั้น บ่าย2โมงครึ่ง....ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป....ในหน่วยกลับมีข่าวลือมาว่าลุงแดนป่วยหนัก....ด้วยความร้อนใจ....รีบโทรหาคุณแม่ที่เคยทำงานกับลุงแดนด้วยกัน....ท่านบอกว่าอาการโคม่า....ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล....วันนั้นรีบขึ้นแท๊กซี่...ใช้เวลาครึ่งชม.ไปถึงที่นั่น....ถึงประมาณบ่าย 3 โมง.....มาถึงเค้าก้อไม่ให้เยี่ยมผู้ป่วยสะแล้ว....ทำไมล่ะ....เราก้อนับถือเป็นญาติผู้ใหญ่ ทำไมเราเข้าไม่ได้....ท่านเอ็นดูเรามาแต่อ้อนแต่ออก ให้งานทำ....ให้ชีวิตเรา....ทำให้ทั้งแม่ทั้งเราก้าวหน้า....ท่านเป็นพ่อคนนึงในชีวิตเชียวล่ะ.....ได้แต่บอกว่าน้อยใจ....เวลาบ่าย4โมงครึ่งท่านก้อจากไปอย่างสงบและไม่มีวันกลับมา....เสียใจมาก....ไม่เคยเลยที่จะมีคนใกล้ชิดที่เสียไปเร็วขนาดนี้....ตอนนี้ก้อได้แต่กลับเท้าลาท่าน....ทำไม....คนดีๆอย่างท่าน....วันที่ฝันให้ท่านติดยศ....วันที่ฝันจะได้ร่วมงานกับท่าน....เป็นส่วนหนึ่งในหน่วยงานที่ท่านทำ....เนื้อร้ายกลับมาทำลายท่าน...ท่านให้ท่านทรมาน....ทำให้ท่านจากไป....วันนี้วันเสาร์....ทำไมวันที่ดีๆทั้งสัปดาห์มานถึงหายไป...นึกไม่ออกว่ามีความสุขอย่างไร....เฝ้าคิดว่า...เรื่องนี้เป็นเรืองโกหก....อีกไม่กี่เดือนจะเห็นท่านมานั่งที่ทำงาน....แล้วพูดว่ายัยข้าวอีกครั้ง ยิ้มให้เราอีกครั้ง....ทำไม....

          วันพรุ่งนี้           เราจะทำยังงัย....วันรดน้ำศพท่าน....วันที่เราต้องยอมรับแล้วว่าท่านจากไปจริงๆ....ทำใจกันยังไง....วันมะรืนนี้จทำยังงัย...ต้องมีคนพูดในที่ทำงาน....ในฐานะเจ้านาย....แต่เราทั้งในฐานะ....ญาติผู้ใหญ่ที่รู้จักมาทั้งชีวิตของเรา...ฐานะเจ้านายคนแรก....ที่หวังๆๆๆ หวังที่จะได้ทำงงานกับท่าน...ให้เหมือนกับที่เราเห็นแม่ทำงานกับท่าน....เราจะทำยังไง

          คำพูดทิ้งท้ายทีท่านฝากบอกกับแม่ไว้...."บอกยัยข้าวด้วยนะ....อย่าขี้แง ตั้งใจทำงานล่ะ"

ถ้าจะเลือก....จะเลือกใครดี

คนแรก ตรงเป็คทู๊กอย่าง

รักเค้าสุดหัวใจ

คนที่ 2 คอยแคร์เรา รักเรา

แต่ตรงข้ามเป็คทุกอย่างอีกเหมือนกัน

"เทอจะเลือกใคร"

มันเป็นคำถามที่ถามง่ายนะ แต่ตอบยากอ่ะ

ยอมรับว่า "อ่อนด๋อย" มากกะเรื่องรักเนี่ย

คนเก่าก้อยังลืมไม่ได้หมด

(ก้อดูสิ๊ แม่งมาหวานเชีย)

คนใหม่ก้อแคร์เรา ไม่อยากให้เค้าทุกข์ใจ

นี่มันเรียกว่า รัก 3 เศร้าเปล่าเนี่ย

งงเฟ๊ย.....แล้วจะเลือกใคร

ปล.บ่นไปงั้นแหละ แต่ต้องการคำตอบนะ ใครตอบได้ช่วยชีวิตหัวใจเด็กอ่อนด๋อยคนนี้ที