itoku

ไม่ต้องอธิบาย...

          ไม่ต้องอธิบายตามชื่อเรื่องของกระทู้นี้จริงๆค่ะ ชื่อกระทู้ว่า "ไม่แน่จริงนี่หว่า" ดูเอาเองแล้วกัน

(โฮะๆๆ สะจาย)

ขอขอบคุณ ที่นี่ดอทคอมด้วยนะคะ...

ช่วยดูกันหน่อย...มีกี่คนเนี่ย....

ก่อนอื่นเลยให้เครดิตกับที่นี่ดอทคอมก่อนนะคะ....

รูปนี้ถ้าไม่เถียงกันในบล็อคก้อจะไม่เอามาลงเลย...

ตกลงแล้วมี 10 หรือ 11 คนคะ ช่วยดูกันหน่อยนะ งงจิงๆ

ขอบใจนะที่เข้าใจเรา

          ไม่ได้เขียนบล็อคมานาน....มาก.....คิดถึง exteen มากๆ เนื่องจากงานสุ๋มหัว เลยเอาตัวแทบไม่รอด...เปลี่ยนเรื่องก่อนดีกว่า จาก เอนทรีที่แล้ว ในเรื่องที่บ่นในความผิดพลาดของร้านที่เอ่ยมาแล้ว....อย่าให้บ๊อก...อย่าให้บอก เรื่องมันยัวะ....แต่ก้อดีใจลึกๆนะ ที่ยังมีคนเข้าใจเรา...นึกว่าจะโดนว่าว่าเรื่องมากสะแล้ว....เฮ้อ....โล่งอก...แต่อย่างน้อยก้อมีคนเข้าใจกับความผิดหวังของคนๆนึงที่พยายามหาของขวัญให้แม่....

ขอขอบคุณนะคะที่เข้าใจ...จุ๊บๆ

          อีกเรื่องที่ไม่คาดฝันของตัวเอง....คือ อาชีพของตัวเองนี่แหละ....เรียนแทบตาย ดิ้นรนแทบตายที่อยากเป็นนักการตลาด อยากทำธุรกิจ....อยากมากๆ เพื่อที่จะหนีการเป็นทหาร....และแล้ว...อนาคตอันแสนเศร้า...โดนเป็นทหารจนได้....ที่ต้องตัดสินใจในการเป็นทหารเนี่ย...คงเพราะเป็นงานที่ตระกูลทางฝั่งแม่ทำมานานแล้วมั๊ง...ที่รู้ๆก้อ 4 ชั่วคนแล้วหนิ...อย่างน้อยๆเราก้อทำความภูมิใจให้กับปู่ย่าตายายปลื้มใจ ยังไงก้อถือคติที่ว่า...คนเราน่ะอยู่กับครอบครัวเถอะ เพราะเวลาของเราน่ะมันมากขึ้นเรื่อยก้อจริง แต่เวลาของญาติผู้ใหญ่เราน่ะนับถอยหลังไปแล้ว...(ได้ยินจากที่ไหนมานี่แหละ จำไม่ได้แล้ว แต่พอฟังแล้วมันสะอึกเลย ตั้งแต่นั้นมาก้อเห็นครอบครัวสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นเลย) แต่เราก้อไม่รู้เลยนะว่าเราจะได้เป็นทหารไร แต่อยากเป็นทหารบก...ก้อหวังแค่อาชีพนี้ได้เท่านี้แหละ ไปทำงานก่อนค่อยว่ากัน....ความฝันมันจะลอยมาเรื่อยๆเองแหละ